Kir
Biz büyüdük ve kirlendi dünya; artık ne biz eski saf çocuklarız ne de dünya toz pembe. Tek renk siyah; bizi de içine alan, yutan siyah...
Son
Dokundum parmaklarıma, sonra omuzlarıma ve kalbime. Artık hissetmiyordum sadece bir hayal vardı zihnimde. Geçirdiğim günleri düşündüm. Mutluydum ya da mutlu olmak istiyordum. Aşıktım. Beni ona çeken bir şeyler vardı. Görmüyordum sadece hissediyordum o zamanlar. Onu olduğu gibi seviyordum. Ama yetmedi sonra; daha fazlasını istedim. Monotonlaştı her şey birdenbire. Monotonluk dediğimiz şeydi bizi bir şeylerden vazgeçirmeye çalışan. Vazgeçmek istedim ama olmadı. İstemekle olmuyordu ya onu hatırladım. Zamana bırakmak istedim olmadı.Olmamazlıklar arasında kaldım. Bir süre sonra hislerimi kaybettim; artık sıkılmıyordum bile. Sadece tek şeydi kalan geriye: hissizlik. Hissizlik öyle bir şey oldu ki ne mutluydum ne mutsuz. Ne eğleniyordum ne de sıkılmış. Hissizlik baki kaldı gerisi yok oldu gitti. Artık ne yapmak istediğimi bilmiyorum.
Yorumlar
Yorum Gönder